Leven in een wereld van teveel

Wanneer heb jij vanochtend voor het eerst je e-mail gecheckt? Eerlijk?!

Tot mijn eigen ergernis betrap ik mezelf er te vaak op dat ik vlak nadat mijn wekker is afgegaan mijn mailbox al check op nieuwe e-mails. En dat terwijl ik een kleine 7 uur eerder dat ook nog had gedaan. Kort daarna spring ik uit bed en begin ik aan mijn programma van de dag. Gelukkig gun ik mezelf nog wel een half uurtje ademhalingsoefeningen en meditatie. Maar daarna...Tijdens het ontbijt check ik mijn programma voor die dag en dan stap ik op de fiets waar ik vaak al mijn eerste telefoontjes pleeg. Op werk bepalen meetings en mijn binnenkomende e-mails en berichten nog te vaak waar ik mijn aandacht die dag aan besteed. Daarnaast onderbreken telefoontjes en collega’s mijn werkfocus, lang leve de open kantoortuin! Volkskrant, Facebook, Linkedin, Buienalarm en Whatsapp stalken me aan de lopende band en roepen me net op dat moment uit mijn concentratie als ik hem eindelijk even heb gevonden. Met gevolg dat ik naar huis ga met verwarring en frustratie. Herkenbaar?

Het gevoel van tekortschieten
Bovenstaande is misschien lichtelijk overdreven, maar dit ritme houdt mij wel bezig. Door ‘onze wereld van teveel’ heb ik een continu gevoel van tekortschieten. We “moeten” van alles (van onszelf), ten opzichte van vrienden, partner, ouders, werk, sport, creativiteit, social media, boeken, vakartikelen enzovoort. Uit mijn eerdere blogs over werkgeluk weet je misschien wel dat ik een enorme activist ben van werkgeluk. Werk moet je een goed gevoel geven. Toch besefte ik mij dat ik hierin toch nog iets verkeerds doe. Op mijn laatste vakantie in Spanje, zonder telefoon en internet, realiseerde ik me dat ik me af en toe als een idioot gedraag. Ik heb een fantastische baan, ben omringd met inspirerende en positieve mensen, heb zelfs net een uitgebreide yoga-opleiding afgerond en tóch stap ik dagelijks in de valkuil om me te laten leven door alle informatieprikkels om me heen.

Het modewoord "DRUK"
En volgens mij ben ik niet de enige die zich door deze non-stop informatiestroom zich “DRUK” voelt. Druk is het statussymbool van de 21e eeuw. Want hoe drukker we het hebben, hoe meer we het gevoel krijgen dat we gewild zijn. Onze ego’s zijn verslaafd geraakt aan deze continue satisfaction dat er iemand aan je denkt of iets van je nodig heeft. De verslaving is de meester van onze gedachten geworden, daardoor voelen we ons druk, verliezen we te vaak onze focus en bovendien vergeten we om van de kleine dingen in het leven te genieten. Maar, als je door alle prikkels heenkijkt die ons zo’n druk gevoel geven, hebben we het dan ook daadwerkelijk druk met de juiste dingen die ons een beter mens maken? En doordat we een beter mens zijn dat we daardoor ook meer kunnen bijdragen aan de wereld om ons heen?

Basta!
In Spanje dacht ik: Basta! Ik leef liever vanuit mijn hart dan vanuit smartphone. Ik heb het boek “Busy” van Tony Crabbe gekocht, een praktische gids die richting geeft aan je denken en handelen om in drukke, complexe werksituaties je hoofd boven water te houden.