In de rij voor een lezing over vrijetijdsdruk

Gehaast vanuit mijn werk, snel nog even gegeten, stond ik in oktober 2016 in de rij voor een lezing over vrijetijdsdruk. Samen met mij stonden zo’n honderd bezoekers voor het Amsterdamse pand. Om me heen? Allemaal jonge mensen. Ik werkte net een half jaar bij Studelta, volgde daar een persoonlijk ontwikkelingstraject en in mijn baan als accountmanager werkte ik met en voor jonge mensen. Tijdens de lezing dacht ik dan ook: ik ga een blog over dit onderwerp schrijven. Leuk idee, maar de uitvoering ging minder goed. Want ook al had ik dit idee al een hele tijd in mijn hoofd, het was er - tot vandaag - nog niet van gekomen om het daadwerkelijk uit te voeren. Te druk?!

Laat ik beginnen bij het begin, wat is vrije tijd eigenlijk?
Vrije tijd is alles wat we doen als alles wat gedaan moet worden klaar is. Klinkt logisch, toch? Is het nu ook, maar was het lange tijd niet. Vroeger was vrije tijd namelijk helemaal niet vanzelfsprekend. Werkuren van tachtig uur waren geen uitzondering en pas begin twintigste eeuw (1919) kreeg iedereen in Nederland recht op een vrije dag per week. In de loop van die eeuw werden recreatie, vrije tijd en dus een kortere arbeidsweek steeds een beetje vanzelfsprekender. En toch… is dat vandaag de dag wel anders. We hebben meer vrije tijd, maar ervaren het tegenovergestelde. Waarom sta ik anders in een rij met zoveel mensen voor een lezing over vrijetijdsdruk?

Altijd druk!
Eind maart organiseren we bij Studelta weer een inspiratiedag voor al onze pioniers. Dit keer over de prestatiemaatschappij. We staan even stil, letterlijk en figuurlijk, bij wat het met je doet om in een prestatiemaatschappij te leven en te werken. In een tijd waarin je altijd aan moet staan, waarin werk en privé in elkaar overlopen en er continu verwacht wordt (van jezelf en anderen!) dat je je tijd nuttig besteedt. Op de werkvloer, maar ook in de avonduren tijdens dat lesje yoga of die crossfitsessie. Een avondje luieren op de bank met Temptation Island en een zak chips binnen handbereik is een guilty pleasure, want eigenlijk zou je je tijd wel beter kunnen spenderen. Toch? En ineens bracht dat mij weer terug naar mijn aantekeningen van die lezing anderhalf jaar terug.

Een pleidooi voor het luieren
Ik besloot ze er weer eens bij te pakken en tóch die blog te schrijven die ik al anderhalf jaar uitstelde (juist, omdat ik het altijd druk had). De gouden tips van de avond waren 1) moet minder en 2) ga slenteren. En dat eerste lukt mij steeds beter. Mede dankzij het coachingstraject bij Studelta ben ik veel bewuster keuzes aan het maken. Eerlijk is eerlijk, niet altijd leuk voor mijn omgeving. Maar wel voor mezelf. En voor het tweede punt ben ik goed op weg. Ik ben inmiddels verhuisd en heb de luxe dat ik lopend naar mijn werk kan. En ook al is dit tochtje functioneel en, ik geef toe, ook nog vaak gehaast (koningin snelwandelen): het is een begin. Maar slenteren door de stad? Zonder doel? Zonder tijdsdruk? Dat doe ik echt nooit. Dus dat lijkt me een goed voornemen voor de komende periode. We zijn het tenslotte verplicht aan onze voorouders die zo hard vochten voor die ene vrije dag per week (oké, dit moet dan weer wel)...