Hier mijn eerste weblog over mijn ervaringen in het werkende leven. Dingen die ik ben tegengekomen en lessen die ik heb geleerd.
In dit eerste verhaal wil ik het hebben over een onderdeel van de professionalisering die ik als ex-student moest doormaken bij een van mijn eerste banen. Als student ben je gewend dat je ongegeneerd dingen kan roepen naar iedereen van medestudent tot professor. Het was dan ook even wennen bij mailen van internationale collega's.
Ondanks dat ik mezelf door mijn studie politicologie vrij sensitief beschouw op het gebied van diplomatiek taalgebruik bleek ik geen rekening te houden met de gevoeligheden van vooral mijn mediterrane medemens.
In een eenvoudig mailtje aan een Griekse collega vroeg ik naar de status van haar stukje voor onze nieuwsbrief. De deadline was namelijk later die week. Zonder dat ik het wist had ik haar blijkbaar beschuldigd van luiheid, laksheid en meer.
De volgende keer bij internationale correspondentie koos ik daarom maar voor een uitgebreidere formulering, waarin mijn vraag werd ingepakt in volzinnen als een kers in een bonbon. Ja die Nederlandse directheid, even omschakelen zeker internationaal. |
Talent
Reageren op dit bericht
